CENTRUM TERAPEUTYCZNE SPES

BARBARA GILEWSKA

 

Integracja Odruchów dla Regulacji Hormonów Stresu i Stresu Pourazowego

 

  • Program integracji odruchów dla regulacji hormonów stresu i stresu pourazowego wspomaga zmysł dotyku (siłę, temperaturę, ciśnienie, reakcję na ból), aktywizuje układ nerwowy (prawidłowy odczyt bodźca, reakcji na bodziec), reguluje napięcia mięśniowe, stabilność emocjonalną, wspiera pracę układu odpornościowego, wzmacnia świadomość obecności „tu i teraz”, uwalnia naturalną reakcję na stres i uwalnia traumatyczne przeżycia.
  • Zespół Stresu Pourazowego to zaburzenie lękowe, które jest konsekwencją przeżyć traumatycznych takich, jak np.:
  • stan zagrożenia życia lub groźba śmierci
  • wykorzystanie fizyczne, seksualne lub emocjonalne
  • zaburzenia psychologicznej spójności i inne

            Traumatyczne wydarzenia, stres uruchamia odruchy obronne, które uruchamiają się automatycznie i instynktownie.

            Odruchy to automatyczne zakodowane programy układu nerwowego, które są reakcją na bodziec czuciowy. Mamy je od urodzenia i są one przekazywane z pokolenia na pokolenie.

            Zespół Stresu Pourazowego jest zaburzeniem emocjonalno-somatycznym, który deformuje poprawność rozwoju schematu odruchu, co w konsekwencji opóźnia prawidłowość odruchu lub prowadzi do braku odruchu. Układ nerwowy nie dojrzewa prawidłowo, co powoduje słaby lub nieodpowiedni odbiór bodźca, odruchy nie pojawiają się w danym momencie, mózg błędnie odczytuje sygnały do układu czuciowego, włókna nerwowe wysyłają błędne polecenia do układu ruchowego.

            Stres powoduje wzrost hormonów stresu by się bronić. Dlatego ważne jest aby układ nerwowy dojrzewał prawidłowo, by miał zdolnośc do adekwatnego reagowania na bodźce.

 

KILKA PRZYKŁADÓW WPŁYWU STRESU NA NASZE ŻYCIE

 

Jakie są „stresory”, z którymi ludzie spotykają się w życiu, a które ograniczają rozwój płata czołowego ? Spróbuję zgrupować główne stresory w kilku kategoriach. Wiele z nich jest powiązanych ze sobą:

Rozwojowe – brak stymulacji zmysłowej, niedostatek ruchu, brak dotyku (zmniejszony Czynnik Wzrostu Nerwowego), brak interaktywnej, twórczej zabawy i komunikacji, niezrównoważona lub niekompletna aktywacja siatkowatego układu aktywującego.

Elektryczne – niedostateczna konsumpcja wody, nieodpowiednie dotlenienie, zbyt długie przebywanie w zewnętrznie działających polach elektromagnetycznych.

Dietetyczne – nieodpowiednia ilość białka, brak niezbędnych aminokwasów i kwasów tłuszczowych, dużo węglowodanów i cukru.

Medyczne – mała waga noworodka, chroniczne infekcje ucha środkowego, alergie, leki, przerost drożdży, nieodpowiednia dieta lub nieodpowiedni sen, używki, wykorzystywanie dziecka, słaby wzrok lub słuch.

Telewizja, komputery i gry telewizyjne – przemoc, zmniejszony rozwój wyobraźni, mniej interakcyjna komunikacja, blokada wzroku.

Rywalizacja – nieodpowiednie oczekiwania (w domu, szkole, pracy i wobec samego siebie), nacisk na konformizm socjalny, rywalizacja w sporcie i sztuce, uczenie siew ramach „zwycięzca – przegrany” a nie w ramach współpracy.

Sztywny system edukacyjny – programy niedostosowane do rozwoju, nieustanne testowanie umiejętności na niskim poziomie, formy wykładu/pisania dla cichych klas, nieświadomość lub brak zwracania uwagi na style uczenia się, wytykanie błędów zamiast wzmacniania.

Większość tych stresorów nadmiernie stymuluje ośrodki przetrwania układu umysł – ciało. Powoduje to, ze aktywność nerwów koncentruje się w sympatycznym układzie nerwowym i pniu mózgu, z małą aktywacją reszty mózgu, zwłaszcza płata czołowego.

Na podstawie „Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł. Podstawy kinezjologii edukacyjnej.” dr Carla Hannaford.

 

© copyrights by CENTRUM TERAPEUTYCZNE SPES | BARBARA GILEWSKA